Czy można zadbać o swój dobrostan za pomocą domowego kisielu, chwili w kręgu i życzliwości drugiego człowieka? Okazuje się, że czasem właśnie najprostsze rzeczy pomagają nam zatrzymać się, poczuć wdzięczność i na nowo dostrzec to, co dobre w nas i w innych.
Ceremonia Kisielu to rodzima odpowiedź na ceremonię kakao i zaproszenie do celebrowania codzienności, budowania relacji i karmienia się dobrym słowem.Łączy przyjemność z uważnością, symboliką natury i doświadczeniem bycia naprawdę zauważonym.
Kisiel, czyli smak wspólnoty
Dziś kisiel kojarzy nam się przede wszystkim z prostym deserem z papierka, ale przecież można go zrobić samemu z owoców i skrobi ziemniaczanej. Współczesna Ceremonia Kisielu, zaproponowana przez Zbigniewa Dardę, czerpie inspirację z kultury słowiańskiej, znaczenia wspólnego stołu i tradycji dzielenia się jedzeniem. Nie jest rekonstrukcją dawnego obrzędu, lecz nową praktyką, która wykorzystuje symbolikę pokarmu do budowania bliskości. Jej idea jest prosta: tak jak owoce dojrzewają dzięki słońcu, wodzie, ziemi i pracy ludzkich rąk, tak człowiek rozwija się dzięki relacjom, trosce i dobrym słowom.

Na czym polega Ceremonia Kisielu?
Wyobraź sobie krąg ludzi, spokojną przestrzeń, sezonowe owoce, świece i kubki z pachnącym kisielem. Nie ma pośpiechu ani potrzeby odgrywania określonej roli. Jest miejsce na obecność, wdzięczność i spotkanie. Ceremonię rozpoczyna chwila ciszy. Uczestnicy kierują uwagę na drogę, którą przebyły owoce, zanim trafiły do ich kubków. Dostrzegają słońce, ziemię, wodę oraz ludzi, dzięki którym powstał posiłek.
Następnie przychodzi czas na symboliczny gest wymiany. Uczestnicy przekazują sobie kubki, przyjmując dar drugiej osoby. To subtelne przypomnienie, że nie wszystko musimy przygotowywać i kontrolować sami. Możemy również przyjmować od innych. Najważniejszym momentem jest jednak karmienie dobrym słowem. Każda osoba podaje drugiej łyżkę kisielu i mówi, co w niej dostrzega, ceni lub podziwia. Zamiast ogólnych komplementów pojawiają się słowa, które mają znaczenie: zauważenie czyjejś odwagi, cierpliwości, wrażliwości albo sposobu, w jaki wspiera innych.
Przepis na kisiel owocowy. Smak darów natury
Podstawą ceremonii jest kisiel przygotowany z owoców. Najlepiej wykorzystać te sezonowe, które lubimy i które są łatwo dostępne. Jesienią doskonale sprawdzą się jabłka, śliwki, pomarańcze i banany.
Składniki na około 4 porcje
2 jabłka
banan
8 dojrzałych śliwek
pomarańcza
Tyle wody, żeby przykryć pokrojone w garnku owoce
3 łyżki skrobi ziemniaczanej rozmieszanej w pół kupka zimnej wodu
Jabłka umyj, usuń gniazda nasienne i pokrój w kostkę. Śliwki wypestkuj. Banana pokrój w plasterki.Owoce zalej wodą i gotuj przez około 10 minut, aż zmiękną. Pod koniec dodaj pokrojoną pomarańczę. Skrobię ziemniaczaną dokładnie rozmieszaj w zimnej wodzie. Wlej ją cienkim strumieniem do gorących owoców, cały czas mieszając. Podgrzewaj krótko, aż kisiel zgęstnieje i stanie się błyszczący. Nie gotuj go za długo.
Przelej kisiel do kubków i pozwól mu nieco ostygnąć. Przed podaniem poświęć chwilę na zauważenie koloru, zapachu i smaku owoców.
Jak przeprowadzić własną Ceremonię Kisielu?
Nie musisz organizować dużego spotkania. Wystarczy kilka osób, wspólny stół i godzinka.
Usiądźcie w kręgu lub wokół stołu. Na środku postaw miskę z owocami, świecę albo gałązkę ziół. Zaproś uczestników do chwili ciszy. Możesz powiedzieć: Niech ten kisiel przypomni nam o tym, co otrzymujemy od natury i od siebie nawzajem. Podzielcie się kisielem.Każdy bierze kubek, myśląc przez chwilę o drodze owoców od ziemi do stołu i o ludziach, którzy przyczynili się do przygotowania posiłku. Nakarmcie się dobrym słowem: dobierzcie się w pary. Jedna osoba podaje drugiej łyżkę kisielu i kończy jedno z poniższych zdań:
• Widzę w Tobie…
• Cenię w Tobie…
• Dziękuję Ci za…
• Podziwiam w Tobie…
• Od Ciebie uczę się…
Następnie zamieńcie się rolami. Jeśli nie chcecie karmić się nawzajem, możecie po prostu podać sobie kubki i wypowiedzieć te same słowa. Ważne, aby każdy czuł się komfortowo. Ceremonia Kisielu przypomina, że troska może mieć bardzo prostą formę. Może pachnieć jabłkami i śliwkami, rozgrzewać dłonie trzymające kubek i przychodzić w postaci zdania, którego długo nie zapomnimy. Może warto zaprosić bliskich, ugotować kisiel i sprawdzić, co wydarzy się wtedy, gdy zamiast rozmawiać o obowiązkach, zaczniemy mówić sobie o tym, co w sobie nawzajem cenimy?
Bo tak jak owoce dojrzewają dzięki słońcu, tak my dojrzewamy dzięki relacjom. A dobre słowa, którymi dzielimy się z innymi, mogą zostać z nami znacznie dłużej niż smak deseru.